Kiła.Dane historyczne.

Posted in Uncategorized  by admin
February 25th, 2018

Dane historyczne. Przeważa pogląd, że kiły nie było w Europie przed powrotem Kolumba z Haiti w r: 1493. Z badań źródłowych wynika, że istotnie ani w starożytności, ani w średniowieczu nie opisywano chorób psychicznych, które by odpowiadały obrazowi klinicznemu porażenia postępującego. Takich opisów można się dopatrzeć dopiero w pismach Villisa (1672), Haslama (1798), Coxa (1804), Esquirola (1805, 1814) i jego uczniów. Spośród nich pierwszy Georget (1820) opisał już wyraźnie jednostkę, w której przewlekłe zapalenie mózgu i objawy neurologiczne kojarzą się z postępującym otępieniem.Chorobę tę nazwano paralysie generale. Dopiero jednak Antoine Laurent Bayle (1822, 1826) wyosobnił porażenie postępujące jako jednostkę nozologiczną i powiązał typowy obraz kliniczny z odpowiednimi zmianami anatomopatologicznymi. Syn Filipa Pinela Scipion (1858) opisał dyzartrię i inne objawy oraz rozgraniczył porażenie postępujące od wiądu rdzenia. Już Bayle rozważał zależność porażenia postępującego od przebytych chorób wenerycznych, jednakże zależność tę ostatecznie odrzucił, wskazując na fakt, że choroby weneryczne są bardzo częste i w większości przypadków nie prowadzą do obłąkania. Dopiero Esmarch i Jessen (1857) pierwsi uznali etiologię kilową porażenia postępującego. Zwolennicy tego twierdzenia atakowani byli przez wiele powag naukowych. Clorston (1877) pierwszy zwrócił uwagę na paralysis juvenilis. Wśród ożywionych dyskusji na temat kiłowego pochodzenia porażenia postępującego zasługuje na wyróżnienie głos Kraft-Ebinga (1897). Zaszczepił on kiłę paralitykom wolnym według danych wywiadu od zakażenia kiłowego. Żaden z tych chorych nie zapadł na kiłę, widocznie każdy był już wcześniej zakażony. Od I. 1890, gdy Quinke wprowadził nakłucie lędźwiowe, zaczęto badać płyn mózgowo-rdzeniowy. Znaleziono typowe dla porażenia postępującego zmiany. W roku 1906 powstał odczyn Wassermana, w r. 1912 odczyn Langego, w r. 1913 Noguchi i Moore wykryli w mózgu paralityków Treponema pallidum. W leczeniu używano od wielu wieków rtęci aż do objawów ślinotoku. Obecnie spostrzeżono jej bezskuteczność w porażeniu postępującym, co posłużyło za argument przeciwnikom kiłowego pochodzenia tej choroby. Jod okazał się również bezskuteczny. To samo stwierdzono w stosunku do salwarsanu, wprowadzonego przez Ehrlicha w r. 1910. Porażenie postępujące uchodziło za chorobę nieuleczalną, prowadzącą nieuchronnie w ciągu paru lat do śmierci. [przypisy: stomatolog bydgoszcz, Dobry Ortodonta, chirurgiczne usuwanie ósemek ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: chirurgiczne usuwanie ósemek Dobry Ortodonta stomatolog bydgoszcz